Bijdragen van Tom Mulder
Geheugen van de Amsterdamse tram

<< terug naar index Tramcolumns

volgende column >>

Tramcolumn 134

Share |

AMSTERDAMS BRUGGENLEED (071111)
door en met foto's (tenzij anders vermeld)van Tom Mulder -
tommulder@amsterdamsetrams.nl

In een ver verleden schreef ik wel eens over Amsterdamse bruggen waar trams en bussen overheen reden/rijden. Het is een Amsterdams fenomeen waar Amsterdammers dagelijks mee te maken hebben en waar andere Nederlanders mogelijk jaloers op zijn omdat het zo schilderachtig is. De chagrijnige blikken op Amsterdamse gezichten hebben vanzelfsprekend met die bruggen te maken.


De 560 op lijn 7 Kinkerbrug 20463
Collectie: Wim Ballman - foto Tom Mulder

Het chagrijn ontstond als ‘de brug’ voor de zoveelste keer op een regen of stormachtige dag weer eens langdurig open was. De laatste decennia is het lijden iets afgenomen, omdat de acht zware hekken van de bruggen werden vervangen door (soms) snellere slagbomen en zeer irritante elektrische bellen. Voorheen waren twee brugwachters nodig om de loodzware hekken te sluiten en te openen en dan heel snel naar de overkant te redden om hetzelfde nog eens te doen.


De 639 op lijn 7 - Hooge Sluis

Het leek toen altijd een race tegen de klok als de brugwachters met grote inspanning de bruggen en hekken openden en sloten, terwijl de talloze wachtenden de brugwachters bijna vermoordden, omdat het allemaal te lang duurde. Het leek voor hen bijna een conditietraining. Niet alleen de vele fietsers en de chauffeurs van de wachtende auto’s waren geďrriteerd, maar ook de bestuurders van de trams (en bussen), omdat door de gesloten bruggen de rijtijden meestal niet meer werden gehaald. Dat kwam het meest tot uiting als een tram of bus zijn opvolger al weer achter hem zag verschijnen. Zelfs op de stillere lijnen. Als trams of bussen op bijvoorbeeld het CS te laat arriveerden, was natuurlijk het aantal wachtende passagiers ook veel groter geworden, waardoor het bruggenprobleem eigenlijk steeds maar groter werd. Ik durf het bijna niet noemen, maar vervolgens zou het kunnen voorkomen, dat hetzelfde euvel op de terugweg opnieuw plaatsvond..........en daarna nog drie keer tijdens een bestuurderdienst.


620 lijn 3 op de Nieuwe Amstelbrug - jan. 1967
foto: Hans de Haan

In het verleden vond het bruggenvirus in alle hevigheid plaats tijdens de zogenaamde suikerbietencampagne in het vroege najaar. Toen leek het of de hele dag de bruggen open stonden. Nou, dan kon je je lol op en kon je de rijtijdentabel wel bij het oud papier gooien. In mijn kleutertijd vond ik die spanning altijd fantastisch. Ik zag de bestuurders steeds nerveuzer worden. Terwijl ze er zelf uiteraard niets aan konden doen. Destijds zag je nooit de simpele oplossingen als tegenwoordig, als bij grote vertragingen een wagenrit van bijvoorbeeld de lijnen 1 of 2 vanaf het Leidseplein via het Weteringcircuit en terug werd ingekort.


Lijn 3 op de Hooge Sluis - 8  jun. 1969
foto: Hans de Haan

Maar dat is het gemak van de Leidsepleinlijnen sinds de komst van lijn 6. Voor de andere lijnen gaat die vlieger vaak niet op. Terwijl de meeste lijnen het bruggenprobleem kennen. Daar komt nog bij dat de rijtijden in de tweede elektrische Amsterdamse trameeuw relatief veel korter zijn geworden. Er wordt daardoor veel meer energie gevraagd van het GVB-personeel. Veel sneller rijden in de Combino’s zit er ook niet meer in door snelheidsbegrenzing van alle trams van deze grote serie. In de 50s waren de rijtijdenproblemen kleiner door ruimere rijtijden, meer wagens en personeel en minder controle toen de techniek, waardoor je alles kunt controleren, nog lang niet bestond. Maar de groene loodzware bruggenhekken, die met een zware, denderende klap sloten, waren er toen wel. Of ze waren net open of net dicht.

Eventuele fouten voorbehouden (red.)

 
<< terug naar index Tramcolumns

volgende column >>

omhoog

laat een berichtje achter

 

Bezoekersteller

eXTReMe Tracker