Bijdragen van Tom Mulder
Geheugen van de Amsterdamse tram

<< terug naar index Tramcolumns

volgende column >>

Tramcolumn 17

Share |

Maximum snelheid (220609)
door Tom Mulder -
tommulder@amsterdamsetrams.nl

Lijn 10 vond ik in het begin van de jaren 60 de tramlijn waar op sommige delen met de hoge blauwen het hardst kon worden gereden. Je had natuurlijk de Borneostraat, de Sarphatistraat en het eerste deel van de Marnixstraat. Dus tussen het Marnixplein en de Bloemgracht. Het waren de gedeeltes, waar de haltes het verst uit elkaar lagen en waardoor tempo kon worden gemaakt.

Het Sarphatistraatdeel kwam op 16-9-1961 tijdelijk te vervallen, toen lijn 10 de Roetersstraat van lijn 7 overnam, omdat lijn 7 in de Wibautstraat ging rijden in plaats van lijn 5. Ondanks het feit, dat lijn 5 binnen enkele maanden als tramlijn weer terugkeerde. Maar dat was toen slechts als spitsuurtramlijn. Pas toen lijn 7 terugkeerde in de Plantage Parklaan kon lijn 10 weer de gehele Sarphatistraat berijden. De spreekwoordelijke Roetersstraat en de Plantage Middenlaan vertraagden de lijn 10-route met enkele minuten. Niet alleen de route op zich vertraagde, maar ook de drie bruggen met de redelijke hoogteverschillen, die ook nog in bochten waren gelegen, zorgden voor extra vertraging. Nieuwe tramtypes werden in de Roetersstraat extra getest, omdat het GVB bang was, dat het materieel op de bruggen bleef steken. Juist de Sarphatistraat, waar vroeger alleen maar bij de Muiderpoort en op het Weesperplein haltes waren gesitueerd, zorgde voor een lang stuk zonder stops. Dat gold alleen voor het oost-westgedeelte. En bestuurders, die het niet zo nauw namen met de instructies voor uitlopende wissels reden met grote snelheid over het wissel van de Roetersstraat.
Ik heb zelfs wel eens meegemaakt, dat er helemaal niet werd teruggeschakeld op het Roetersstraatwissel. Maar zulke handelingen waren zeer zeldzaam.


Lijn 17 (604) op de Cornelis Lelylaan - Foto Tom Mulder

Lijn 10 was niet de enige lijn waar de haltes ver uit elkaar lagen. Wat te denken van de Burgemeester de Vlugtlaan, de Burgemeester Rellstraat en de Cornelis Lelylaan, toen het gelijknamige spoorwegstation nog niet gebouwd en uiteraard nog niet in gebruik was. Toen werd er door sommige bestuurders ook met grote snelheid gereden. Hoewel de meesten zich beheersten. Ook als er op de Cornelis Lelylaan door de passagiers geen belangstelling was voor de halte Piet Wiedijkstraat kon daar met hoge snelheid worden gereden. Snelheden van 70 kilometer waren geen uitzondering. Dat soort snelheden waren voor de blauwen gewoon onmogelijk en onhaalbaar.

DIASHOW: DE BOLKOPPEN VAN TOM MULDER

5 willekeurige afbeeldingen
Alle foto's gemaakt door Tom Mulder in de jaren '90
Voor het bekijken van deze foto's is een Flash Player vereist

Als er 50 kilometer werd gehaald, was dat veel. Maar door de constructie van de blauwen leek de snelheid veel hoger te liggen. Het gerammel en het gestoot van de twee-assers zorgde voor een hoge snelheidsgevoel. Misschien is er wel eens een hogere snelheid gehaald, maar sneller dan 52 kilometer zal er nooit zijn gereden. Wel is bekend, dat tijdens proefnemingen met gelede wagens in het begin van de 60-er jaren wel eens 90 kilometer werd gehaald. Maar dat gebeurde alleen bij proefritten.

Eventuele fouten voorbehouden (red.)

 
<< terug naar index Tramcolumns

volgende column >>

omhoog

laat een berichtje achter

 

Bezoekersteller

eXTReMe Tracker