Bijdragen van Tom Mulder
Geheugen van de Amsterdamse tram

<< terug naar index Tramcolumns

volgende column >>

Tramcolumn 116

Share |

GEHEIMZINNIGE REMISES (270611)
door en met foto's van Tom Mulder -
tommulder@amsterdamsetrams.nl

In de tijd, dat ik nog een nog iets jongere, minstens zo enthousiaste hobbyist was, loerde ik bijna dagelijks via de deuropeningen of hekken de remises, de openluchtremise of de CW in om te kijken of er nog iets bijzonders stond. Nou heb ik het natuurlijk over de dagen, dat de twee-assers nog een belangrijke rol speelden in die dynamische wereld van het GVB. Want zij zorgden voor dat bijzondere.

De eerste drie-asser met verbouwde filmkast, die de Remise Havenstraat uit kwam rijden was voor mij nu niet bepaald een super verrassing. Sorry! Het ging mij eigenlijk alleen om de blauwen. Gewoon omdat je wist dat hun dagen waren geteld en dat het van die echte trams waren. De in de eerste helft van de jaren 60 geopende openluchtremise van de Remise Havenstraat was natuurlijk het Amsterdamse Disneyworld voor de tramhobbyisten. Alle sporen van de openluchtremise waren buiten de spitsen gevuld met twee-assers.

Een waar sprookje! Vooral op regenachtige winteravonden. En dat gold in het bijzonder voor de eerste positie van die sporen. Het leek of de blauwe wagens allemaal tegen je praatten. Overigens, zonder dat ze echt wat zeiden. Daar kwam natuurlijk bij, dat sommige wagens er veel beter uit zagen dan andere door bijvoorbeeld kleine schilderbeurten of de schitterende goudkleurige wagennummers. En de intuiging op bepaalde lijnen speelde ook een belangrijke rol. Bovendien presteerden sommige trams veel beter dan andere. En met sommige wagens had je gewoon een betere persoonlijke band door hun leuke wagennummer dan met andere, die ik, net als elke andere hobbyist niet kan uitleggen. Helemaal als het een hoge blauwe uit de Remise Lekstraat betrof, die was gedegradeerd tot een ordinaire Havenstraatwagen voor de spitsuren en nu diensten draaide, die hetzelfde waren als die van de lage blauwen, terwijl hij daarvoor iedere dag 18 uur per dag heen en weer stormde van het ene punt in westelijk Amsterdam naar dat andere punt in oostelijk Amsterdam.

Over drukke kruisingen en talrijke zelf te bedienen elektrische wissels. En dat decennia lang. Dus ook een keer petje af voor de technici van toen! Ze kregen het toch voor elkaar om die hoge blauwen dagelijks (snel) rijdend te houden. Op ansichtkaarten uit de jaren 40 zie je dezelfde wagens op het Muntplein op de toen chique lijn 25 staan. Ik noemde al eens, dat de Remise Lekstraat moeilijker te beloeren was dan de Remise Havenstraat. Omdat vooral in de winterse tijden de remisedeuren hermetisch gesloten werden gehouden en de zijramen veel te hoog waren.

We liepen dan maar van de Lekstraat helemaal naar de Amsteldijk om te kijken of het daar misschien iets beter was. Meestal niet! Door mijn ook decennia later opnieuw plaatsgevonden introductie bij belangrijke GVB-mannen bleek het ook binnen nog veel spannender dan ik in de 60s kon bevroeden. Ik vond het in de 90-er jaren nog minstens net zo leuk als in de 60-er jaren, omdat bijvoorbeeld de leeftijden van het aanwezige materieel nog spectaculairder waren dan 30 jaar eerder. Voordat de blauwe wagens op alle lijnen verschenen, was een flink aantal blauwen op reserve gezet in de Remise Lekstraat. Daar stonden zij dan schots en scheef in het gezelschap van de 301 en de 1236. In de remise zat ik me altijd af te vragen of er geen vergeten zolderruimte was waar nog andere historische trams werden bewaard. Het kan bijna niet anders.........Want als je goed luisterde dan hoorde je ze rammelen..............

Eventuele fouten voorbehouden (red.)

 
<< terug naar index Tramcolumns

volgende column >>

omhoog

laat een berichtje achter

 

Bezoekersteller

eXTReMe Tracker